http://inthepicturecommunicatie.nl/uploads/images/headers/In-The-Picture-Crisismanagement-Blog-1852x120.jpg

Blog

Wij van In the Picture delen graag onze mening, standpunt of opinie. Onze trainers staan erom bekend dat ze geen blad voor de mond nemen, geen roze wolken voorschotelen en zeggen waar het op staat. Tenslotte wordt u tijdens een crisis ook niet gespaard.

En omdat wij graag onze mening verkondigen, onszelf best wel op de zeepkist durven te vertonen, pennen we ook wel eens wat van die gedachten op papier. Hieronder een bloemlezing. Zonder auteurscorrecties dus  like, share of voedt ons gerust!


Als je tegenwoordig ergens Het Nieuwe ... voorzet, ben je blijkbaar helemaal hot en in the picture. Vanuit onze bedrijfsnaam kunnen wij dan natuurlijk niet achterblijven. Laatst zag ik een bus langsrijden, waar op de achterkant stond: ‘Het Nieuwe Reizen’. Glimlachend zag ik voor me hoe iemand of wellicht een werkgroep bij Syntus creatief had zitten broeden totdat het bevrijdende Eureka klonk: ‘Het Nieuwe Reizen’. De hype rond Het Nieuwe Werken werkt zo aanstekelijk, dat ik daarom bij deze ... Het Nieuwe Crisismanagement introduceer!

Ik heb een afwijking. Een afwijking waar ik nooit zo veel over praat, omdat dit niet gebruikelijk is met afwijkingen. Toch is regelmatige zelfreflectie op z’n plaats, om je eigen gedrag te verklaren en te begrijpen wat je drijft. Zo werd ik enige weken geleden gevraagd om bij een van de grootste organisaties van ons land te adviseren over hun dilemma’s rond het wel of niet implementeren van Het Nieuwe Werken. Lang hoefde ik daar niet over na te denken. Een volmondig ‘JA’ was mijn antwoord op hun vraag. Ik heb een afwijking. Ik vind véél te véél dingen leuk en boeiend om te doen!

Oei, wat was dat van de week weer een boeiende discussie met Joop Franke. Joop mag als een van de weinigen de titel FBCI (Fellow of the Business Continuity Institute) voeren en ik omschrijf hem wel eens als de goeroe op het gebied van Business Continuity & Crisis Management in Nederland. Op tafel lag een door hem uitgewerkt stroomschema met betrekking tot het Crisis Management Plan (CMP). In hoeverre leidt zo’n plan nu tot concrete crisisbeheersing?

Poeh, poeh, is dát even een opluchting! Zit ik een onderzoek m.b.t. de nieuwe generatie te lezen, ontspring ik net de dans. Ben je volgens de onderzoekers Lampert en Spangenberg tussen 1956 en 1970 geboren, dan behoor je tot de ‘verloren generatie’. Het is maar dat je het weet! Mijn boodschap aan bijna al mijn vrienden, vriendinnen en bijna al onze opdrachtgevers is simpel, maar duidelijk. Stop er maar mee, er is niets van je terechtgekomen en dat zal ook niet meer gebeuren. Je behoort tot de ‘verloren generatie’. Ben je evenwel tussen 1971 en 1985 geboren, dan gloort er nog hoop als de ‘pragmatische generatie’. Wees gewaarschuwd en maak plaats voor de ‘ik-generatie’.
Hebben we net voor miljoenen met roet bevlekte spruitjes uit de omgeving Moerdijk doorgedraaid, ... breekt nu de komkommertijd aan. En ook zijn collega’s sla, paprika en tomaat zijn inmiddels verdachten geworden in een crisis die de Nederlandse tuinders tientallen miljoenen schade per week berokkent. Maar niet alleen de telers ondervinden schade, ook de Nederlandse groothandel en andere ketenpartijen worden financieel fors geraakt. Crisismanagement van de koude grond, waarbij het begrip Kas een nogal duale betekenis krijgt.
Ik hoorde het droevige nieuws over het plotseling overlijden van de bekende Nederlandse bergbeklimmer Ronald Naar. In het harnas gestorven tijdens de afdaling van de 8.188 meter hoge Cho Oyo in Tibet ... aan een hartaanval. Als er eentje alle risico’s minutieus in kaart bracht, overwoog en passende maatregelen nam, was hij het wel. Ik heb Ronald een aantal keren ontmoet en hem leren keren als het absolute ‘toppunt’ van risico- en crisismanagement.

Bij Ajax zijn ze na afgelopen zondag al verschrikkelijk blij met drie sterren. Vorige week was ik op bezoek bij een bedrijf waar ze niet voor minder gaan dan vijf. Ja ja, het Amstel Hotel zal hij wel bedoelen? Nee hoor, het was ‘gewoon’ een regulier bedrijf, dat niets met de horeca te maken heeft. En dat ik ‘gewoon’ tussen aanhalingstekens plaats, is omdat het jammer genoeg ongewoon was.

Afgelopen week volgde ik een aardige poll over de hoeveelheid tijd die men gemiddeld per week aan LinkedIn besteedt. Nu waren er nog pas 152 reacties binnen, dus kun je hier absoluut nog geen conclusies uit trekken. Bovendien zijn de deelnemers aan zo’n poll zeker niet representatief voor het geheel. Desondanks kon ik het niet laten er toch even, met een lichte frons, over na te denken.
Bovenstaande titel klinkt een beetje als een van de vele fraaie oneliners van Johan Cruyff. Wat mij nogal eens opvalt, is dat crisisteams zich vaak alleen beperken tot het houden van een jaarlijkse simulatie-oefening. De praktijk toont echter steeds meer aan, dat goed crisismanagement een specifiek en zelfs buitengewoon complex vakgebied is. Elk vak vereist evenwel zijn eigen vaardigheden, die je eerst moet leren alvorens je ze toe kunt passen.

Afgelopen week maakte ik weer eens het bevrijdende gevoel van rendemens mee. Traditioneel denken we nog te vaak in termen van opdrachtgever en -nemer. Een soort gezagsverhouding tussen klant en leverancier. In mijn optiek is dat een achterhaald uitgangspunt. Niets werkt immers zo fijn en effectief als het in gezamenlijkheid opstellen en uitvoeren van programma’s en activiteiten op basis van gelijkwaardigheid, eerlijkheid, vertrouwen en kunde.

Ik blijf mij toch geregeld verbazen over bepaalde elementen in onze samenleving. Juist de sociale media kunnen een buitengewoon informatieve en versnellende rol spelen tijdens crises. Als ik dan weer hoor hoeveel kostbare tijd de politie in Alphen aan den Rijn tijdens en na het drama van 9 april verloren heeft aan ‘trolls’, stopt welhaast je verstand.
Waar is toch dat heerlijke onvolwassen kattenkwaad gebleven? Binnen organisaties kom ik bijna alleen nog maar ernstige en veelal gehaaste mensen tegen. Er is geen tijd meer voor informele communicatie en er kan en mag blijkbaar ook niet meer gelachen worden. Alles, maar dan ook alles is gerelateerd aan productiviteit, aan ratio. Maar hoe productief kun je zijn als bijna iedereen gestrest in de rondte rent, nergens meer tijd voor heeft en echt plezier in het werk een onzichtbaar fenomeen is geworden?
Nooit zal ik het meer vergeten. Toen ik vroeger bij Shell werkte hadden wij op de Marketing Communicatie-afdeling iedere maandagochtend werkoverleg. Als het een beetje tegenzat, duurde dat van 10.00 uur t/m de lunch, maar meestal waren we rond 12.30 uur wel klaar. Totdat we een Duitse ‘baas’ kregen ...
Aan het begin van mijn communicatietrainingen vraag ik het dikwijls aan enkele deelnemers: Het woord ‘Hond’, waar denk je dan aan? Zo vraag ik dat aan drie tot vier deelnemers, zonder dat ze het antwoord mogen geven. Vervolgens vraag ik aan drie andere deelnemers om hun gedachten over het woord ‘Auto’ te laten gaan. En weer anderen houd ik het woord ‘Kind’ voor.

Weet u wat mij wel eens verbaast?
Het houden van presentaties aan het management, het schrijven van rapporten, het maken en houden van PowerPoint-presentaties, het leiden en verslagleggen van vergaderingen, het verkrijgen van draagvlak bij management, collega’s of andere belanghebbenden, het voeren van bilaterale of groepsgesprekken, het houden van voordrachten, etc... in de meeste leidinggevende functies vinden we dat heel gewoon. Staat u wel eens stil bij het absurde van dit uitgangspunt? Want waar heeft u dat dan allemaal geleerd? Of bent u toevallig net die ene communicatieduizendpoot?

<<  <  Pagina 2 van 3  >  >>