http://inthepicturecommunicatie.nl/uploads/images/headers/In-The-Picture-Crisismanagement-Blog-1852x120.jpg

Blog

Oei, wat was dat van de week weer een boeiende discussie met Joop Franke. Joop mag als een van de weinigen de titel FBCI (Fellow of the Business Continuity Institute) voeren en ik omschrijf hem wel eens als de goeroe op het gebied van Business Continuity & Crisis Management in Nederland. Op tafel lag een door hem uitgewerkt stroomschema met betrekking tot het Crisis Management Plan (CMP). In hoeverre leidt zo’n plan nu tot concrete crisisbeheersing?

Poeh, poeh, is dát even een opluchting! Zit ik een onderzoek m.b.t. de nieuwe generatie te lezen, ontspring ik net de dans. Ben je volgens de onderzoekers Lampert en Spangenberg tussen 1956 en 1970 geboren, dan behoor je tot de ‘verloren generatie’. Het is maar dat je het weet! Mijn boodschap aan bijna al mijn vrienden, vriendinnen en bijna al onze opdrachtgevers is simpel, maar duidelijk. Stop er maar mee, er is niets van je terechtgekomen en dat zal ook niet meer gebeuren. Je behoort tot de ‘verloren generatie’. Ben je evenwel tussen 1971 en 1985 geboren, dan gloort er nog hoop als de ‘pragmatische generatie’. Wees gewaarschuwd en maak plaats voor de ‘ik-generatie’.
Ik hoorde het droevige nieuws over het plotseling overlijden van de bekende Nederlandse bergbeklimmer Ronald Naar. In het harnas gestorven tijdens de afdaling van de 8.188 meter hoge Cho Oyo in Tibet ... aan een hartaanval. Als er eentje alle risico’s minutieus in kaart bracht, overwoog en passende maatregelen nam, was hij het wel. Ik heb Ronald een aantal keren ontmoet en hem leren keren als het absolute ‘toppunt’ van risico- en crisismanagement.

Bij Ajax zijn ze na afgelopen zondag al verschrikkelijk blij met drie sterren. Vorige week was ik op bezoek bij een bedrijf waar ze niet voor minder gaan dan vijf. Ja ja, het Amstel Hotel zal hij wel bedoelen? Nee hoor, het was ‘gewoon’ een regulier bedrijf, dat niets met de horeca te maken heeft. En dat ik ‘gewoon’ tussen aanhalingstekens plaats, is omdat het jammer genoeg ongewoon was.

Afgelopen week volgde ik een aardige poll over de hoeveelheid tijd die men gemiddeld per week aan LinkedIn besteedt. Nu waren er nog pas 152 reacties binnen, dus kun je hier absoluut nog geen conclusies uit trekken. Bovendien zijn de deelnemers aan zo’n poll zeker niet representatief voor het geheel. Desondanks kon ik het niet laten er toch even, met een lichte frons, over na te denken.

Afgelopen week maakte ik weer eens het bevrijdende gevoel van rendemens mee. Traditioneel denken we nog te vaak in termen van opdrachtgever en -nemer. Een soort gezagsverhouding tussen klant en leverancier. In mijn optiek is dat een achterhaald uitgangspunt. Niets werkt immers zo fijn en effectief als het in gezamenlijkheid opstellen en uitvoeren van programma’s en activiteiten op basis van gelijkwaardigheid, eerlijkheid, vertrouwen en kunde.

Nooit zal ik het meer vergeten. Toen ik vroeger bij Shell werkte hadden wij op de Marketing Communicatie-afdeling iedere maandagochtend werkoverleg. Als het een beetje tegenzat, duurde dat van 10.00 uur t/m de lunch, maar meestal waren we rond 12.30 uur wel klaar. Totdat we een Duitse ‘baas’ kregen ...