http://inthepicturecommunicatie.nl/uploads/images/headers/In-The-Picture-Crisismanagement-Blog-1852x120.jpg

Blog

In de post-bachelor Crisis & Social Media zijn we door middel van Discoursanalyse dieper ingegaan op gedrag op social media. Welke woorden gebruiken mensen om op te roepen tot mobilisatie of om geruchtvorming te laten ontstaan of in stand te houden? Voor deze cursus moest ik een kort blog schrijven met een casus.

Op wat een inspirerende en boeiende dag kunnen wij terugkijken naar aanleiding van de crisiscommunicatie-workshop die Nici Marx gisteren voor een aantal opdrachtgevers en relaties van In the Picture heeft gegeven.

In de afgelopen drie maanden hebben we een succesvol project afgerond met een van onze opdrachtgevers, het UWV. Voor ons was dit een uniek project, omdat we niet alleen het UWV trainde, maar ook hun 2 belangrijkste leveranciers, IBM en KPN. Lees hieronder het artikel wat er in de interne krant van het UWV is geschreven over dit succesvolle traject.

Enkele jaren geleden werd ons gevraagd een campagne te ontwikkelen ter verhoging van het risicobewustzijn binnen een grote organisatie. In een van de eerste blogs van dit jaar heb ik reeds aangegeven dat een effectief bewustwordingsprogramma naar mijn mening een uitgebalanceerde mix dient te zijn van positieve emotionele aspecten en rationele argumenten. Dit te ontwikkelen is best een complex proces. Via mijn LinkedIn-account kun je een whitepaper downloaden over de theorie achter dit proces. Dit blog wil ik wijden aan mijn grote vriend Dis, de vrolijke hoofdrolspeler van het awareness-programma ‘Be aware of Dis!’

Nee, nee, nee, ... ik wil niet schrijven over de kredietcrisis, de economische, financiële, de eurocrisis of welke andere crisis dan ook. Ik kan geen krant of tijdschrift meer openslaan, geen televisie of radio aanzetten, geen nieuwssite openen, zonder te worden geconfronteerd met ‘de’ crisis. Heeft u dat zo langzamerhand ook, zo’n soort chronische en ziekmakende crisismoeheid? Om mijn energie-level, zonder vitaminepreparaten en méér beweging, wat op te vijzelen, richt ik mij daarom op de vraag: wat is nu crisis? Weet u waarom ik daar vrolijk van word? Omdat crisis perspectief biedt!
Ik was door de Business Continuity Academy gevraagd om afgelopen donderdag een voordracht te houden over de invloed van Het Nieuwe Werken (HNW) op Business Continuity Management (BCM). Ruim 50 deelnemers hadden zich voor deze thema- en netwerkbijeenkomst, die gehouden werd in het Recovery Center van HP in Gouda, ingeschreven.
"Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) en duurzaamheid zijn bezig met een onstuitbare opmars in het bedrijfsleven. De ervaring leert, dat hoe integraler een bedrijf met de P’s van People, Planet en Profit aan de slag gaat, hoe beter de resultaten zijn", aldus Willem Lageweg, directeur MVO Nederland, in een bijlage over Corporate Social Responsibility.
Hebben we al jaren bij Esso een tijger in onze tank gestopt, liggen bij Amerikaanse wetenschappers nu krokodillen onder vuur. Op hun tomeloze jacht naar alternatieven voor fossiele brandstoffen, hebben onderzoekers van de Universiteit van Louisiana een nóg groenere oplossing voor biobrandstof ontwikkeld: alligatorvet. Ziet u het al voor u: ‘Mijn leasebakkie rijdt het lekkerst op La Coste loodvrij!’
Werelddierendag. Paginagroot, het artikel over de te adopteren honden die in Spanje met smart op een nieuw baasje wachten. De Telegraaf en Transavia strijken loyaal hun hand over hun commerciële hart met het openen van een luchtbrug om ca. 200 honden uit een overvol Spaans asiel over te vliegen naar Nederland. Enige voorwaarde is dat Henk en Ingrid voor deze Spaanse snuitjes vallen.

Als je tegenwoordig ergens Het Nieuwe ... voorzet, ben je blijkbaar helemaal hot en in the picture. Vanuit onze bedrijfsnaam kunnen wij dan natuurlijk niet achterblijven. Laatst zag ik een bus langsrijden, waar op de achterkant stond: ‘Het Nieuwe Reizen’. Glimlachend zag ik voor me hoe iemand of wellicht een werkgroep bij Syntus creatief had zitten broeden totdat het bevrijdende Eureka klonk: ‘Het Nieuwe Reizen’. De hype rond Het Nieuwe Werken werkt zo aanstekelijk, dat ik daarom bij deze ... Het Nieuwe Crisismanagement introduceer!

Poeh, poeh, is dát even een opluchting! Zit ik een onderzoek m.b.t. de nieuwe generatie te lezen, ontspring ik net de dans. Ben je volgens de onderzoekers Lampert en Spangenberg tussen 1956 en 1970 geboren, dan behoor je tot de ‘verloren generatie’. Het is maar dat je het weet! Mijn boodschap aan bijna al mijn vrienden, vriendinnen en bijna al onze opdrachtgevers is simpel, maar duidelijk. Stop er maar mee, er is niets van je terechtgekomen en dat zal ook niet meer gebeuren. Je behoort tot de ‘verloren generatie’. Ben je evenwel tussen 1971 en 1985 geboren, dan gloort er nog hoop als de ‘pragmatische generatie’. Wees gewaarschuwd en maak plaats voor de ‘ik-generatie’.
Hebben we net voor miljoenen met roet bevlekte spruitjes uit de omgeving Moerdijk doorgedraaid, ... breekt nu de komkommertijd aan. En ook zijn collega’s sla, paprika en tomaat zijn inmiddels verdachten geworden in een crisis die de Nederlandse tuinders tientallen miljoenen schade per week berokkent. Maar niet alleen de telers ondervinden schade, ook de Nederlandse groothandel en andere ketenpartijen worden financieel fors geraakt. Crisismanagement van de koude grond, waarbij het begrip Kas een nogal duale betekenis krijgt.
Afgelopen week volgde ik een aardige poll over de hoeveelheid tijd die men gemiddeld per week aan LinkedIn besteedt. Nu waren er nog pas 152 reacties binnen, dus kun je hier absoluut nog geen conclusies uit trekken. Bovendien zijn de deelnemers aan zo’n poll zeker niet representatief voor het geheel. Desondanks kon ik het niet laten er toch even, met een lichte frons, over na te denken.
Bovenstaande titel klinkt een beetje als een van de vele fraaie oneliners van Johan Cruyff. Wat mij nogal eens opvalt, is dat crisisteams zich vaak alleen beperken tot het houden van een jaarlijkse simulatie-oefening. De praktijk toont echter steeds meer aan, dat goed crisismanagement een specifiek en zelfs buitengewoon complex vakgebied is. Elk vak vereist evenwel zijn eigen vaardigheden, die je eerst moet leren alvorens je ze toe kunt passen.

Afgelopen week maakte ik weer eens het bevrijdende gevoel van rendemens mee. Traditioneel denken we nog te vaak in termen van opdrachtgever en -nemer. Een soort gezagsverhouding tussen klant en leverancier. In mijn optiek is dat een achterhaald uitgangspunt. Niets werkt immers zo fijn en effectief als het in gezamenlijkheid opstellen en uitvoeren van programma’s en activiteiten op basis van gelijkwaardigheid, eerlijkheid, vertrouwen en kunde.

Ik blijf mij toch geregeld verbazen over bepaalde elementen in onze samenleving. Juist de sociale media kunnen een buitengewoon informatieve en versnellende rol spelen tijdens crises. Als ik dan weer hoor hoeveel kostbare tijd de politie in Alphen aan den Rijn tijdens en na het drama van 9 april verloren heeft aan ‘trolls’, stopt welhaast je verstand.
Waar is toch dat heerlijke onvolwassen kattenkwaad gebleven? Binnen organisaties kom ik bijna alleen nog maar ernstige en veelal gehaaste mensen tegen. Er is geen tijd meer voor informele communicatie en er kan en mag blijkbaar ook niet meer gelachen worden. Alles, maar dan ook alles is gerelateerd aan productiviteit, aan ratio. Maar hoe productief kun je zijn als bijna iedereen gestrest in de rondte rent, nergens meer tijd voor heeft en echt plezier in het werk een onzichtbaar fenomeen is geworden?
Nooit zal ik het meer vergeten. Toen ik vroeger bij Shell werkte hadden wij op de Marketing Communicatie-afdeling iedere maandagochtend werkoverleg. Als het een beetje tegenzat, duurde dat van 10.00 uur t/m de lunch, maar meestal waren we rond 12.30 uur wel klaar. Totdat we een Duitse ‘baas’ kregen ...
Aan het begin van mijn communicatietrainingen vraag ik het dikwijls aan enkele deelnemers: Het woord ‘Hond’, waar denk je dan aan? Zo vraag ik dat aan drie tot vier deelnemers, zonder dat ze het antwoord mogen geven. Vervolgens vraag ik aan drie andere deelnemers om hun gedachten over het woord ‘Auto’ te laten gaan. En weer anderen houd ik het woord ‘Kind’ voor.

Weet u wat mij wel eens verbaast?
Het houden van presentaties aan het management, het schrijven van rapporten, het maken en houden van PowerPoint-presentaties, het leiden en verslagleggen van vergaderingen, het verkrijgen van draagvlak bij management, collega’s of andere belanghebbenden, het voeren van bilaterale of groepsgesprekken, het houden van voordrachten, etc... in de meeste leidinggevende functies vinden we dat heel gewoon. Staat u wel eens stil bij het absurde van dit uitgangspunt? Want waar heeft u dat dan allemaal geleerd? Of bent u toevallig net die ene communicatieduizendpoot?

Bij vele organisaties waar ik in het kader van crisisbeheersing kom, stel ik geregeld de vraag: hoe staat het met het risicobewustzijn? Te vaak hoor ik vervolgens dezelfde soort antwoorden: dat dit nog een probleem is, of dat men hier nog mee aan de slag moet. Ook veelvoorkomend is het antwoord dat hier geen budget voor vrijgemaakt is, c.q. hier niet beschikbaar voor is gesteld.