http://inthepicturecommunicatie.nl/uploads/images/headers/In-The-Picture-Crisismanagement-Blog-1852x120.jpg

Blog

Alleen al door de titel werd ik geïntrigeerd. ‘Drie minuten’, een begin december verschenen boekje, geschreven door waarnemend burgemeester van Alphen aan den Rijn, Bas Eenhoorn, over het drama van 9 april. Drie minuten ... meer tijd had de 24-jarige Tristan van der Vlis op die zwarte zaterdag niet nodig om dood en verderf te zaaien in winkelcentrum Ridderhof. Naar de stellige overtuiging van Eenhoorn moet communicatie veel meer gewicht krijgen bij crisisbeheersing. Het is niet zomaar een onderdeel ervan, maar het meest essentiële. Minimaal elk jaar een dag op cursus, beveelt hij aan!
De directie van het inmiddels failliete Chemie-Pack in Moerdijk weet er inmiddels alles van. Een van hun medewerkers probeerde op 5 januari een vastgevroren membraanpomp te ontdooien met een gasbrander. Een restpartij brandbaar xyleen vatte daarbij vlam en de gevolgen staan nog vers in ons geheugen ‘gebrand’. Niet de betreffende medewerker werd voor de rechter gedaagd, maar wél de directie. Volgens het OM negeerde en minachtte Chemie-Pack de veiligheidsvoorschriften. Wat de medewerker deed, paste binnen de bedrijfscultuur. Voor die situatie zijn de leidinggevenden verantwoordelijk. Uitspraak voorjaar 2012.
"Maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) en duurzaamheid zijn bezig met een onstuitbare opmars in het bedrijfsleven. De ervaring leert, dat hoe integraler een bedrijf met de P’s van People, Planet en Profit aan de slag gaat, hoe beter de resultaten zijn", aldus Willem Lageweg, directeur MVO Nederland, in een bijlage over Corporate Social Responsibility.
Hebben we al jaren bij Esso een tijger in onze tank gestopt, liggen bij Amerikaanse wetenschappers nu krokodillen onder vuur. Op hun tomeloze jacht naar alternatieven voor fossiele brandstoffen, hebben onderzoekers van de Universiteit van Louisiana een nóg groenere oplossing voor biobrandstof ontwikkeld: alligatorvet. Ziet u het al voor u: ‘Mijn leasebakkie rijdt het lekkerst op La Coste loodvrij!’
Werelddierendag. Paginagroot, het artikel over de te adopteren honden die in Spanje met smart op een nieuw baasje wachten. De Telegraaf en Transavia strijken loyaal hun hand over hun commerciële hart met het openen van een luchtbrug om ca. 200 honden uit een overvol Spaans asiel over te vliegen naar Nederland. Enige voorwaarde is dat Henk en Ingrid voor deze Spaanse snuitjes vallen.

Bij Ajax zijn ze na afgelopen zondag al verschrikkelijk blij met drie sterren. Vorige week was ik op bezoek bij een bedrijf waar ze niet voor minder gaan dan vijf. Ja ja, het Amstel Hotel zal hij wel bedoelen? Nee hoor, het was ‘gewoon’ een regulier bedrijf, dat niets met de horeca te maken heeft. En dat ik ‘gewoon’ tussen aanhalingstekens plaats, is omdat het jammer genoeg ongewoon was.

Bovenstaande titel klinkt een beetje als een van de vele fraaie oneliners van Johan Cruyff. Wat mij nogal eens opvalt, is dat crisisteams zich vaak alleen beperken tot het houden van een jaarlijkse simulatie-oefening. De praktijk toont echter steeds meer aan, dat goed crisismanagement een specifiek en zelfs buitengewoon complex vakgebied is. Elk vak vereist evenwel zijn eigen vaardigheden, die je eerst moet leren alvorens je ze toe kunt passen.

Afgelopen week maakte ik weer eens het bevrijdende gevoel van rendemens mee. Traditioneel denken we nog te vaak in termen van opdrachtgever en -nemer. Een soort gezagsverhouding tussen klant en leverancier. In mijn optiek is dat een achterhaald uitgangspunt. Niets werkt immers zo fijn en effectief als het in gezamenlijkheid opstellen en uitvoeren van programma’s en activiteiten op basis van gelijkwaardigheid, eerlijkheid, vertrouwen en kunde.

Waar is toch dat heerlijke onvolwassen kattenkwaad gebleven? Binnen organisaties kom ik bijna alleen nog maar ernstige en veelal gehaaste mensen tegen. Er is geen tijd meer voor informele communicatie en er kan en mag blijkbaar ook niet meer gelachen worden. Alles, maar dan ook alles is gerelateerd aan productiviteit, aan ratio. Maar hoe productief kun je zijn als bijna iedereen gestrest in de rondte rent, nergens meer tijd voor heeft en echt plezier in het werk een onzichtbaar fenomeen is geworden?
Bij vele organisaties waar ik in het kader van crisisbeheersing kom, stel ik geregeld de vraag: hoe staat het met het risicobewustzijn? Te vaak hoor ik vervolgens dezelfde soort antwoorden: dat dit nog een probleem is, of dat men hier nog mee aan de slag moet. Ook veelvoorkomend is het antwoord dat hier geen budget voor vrijgemaakt is, c.q. hier niet beschikbaar voor is gesteld.